ساعت نه و ده دقیقه ی شب بود، اومده بودم که بشینم سر سفره ی شام، کنترل رو از روی تلویزیون برداشتم و به نیت اخبار ساعت نه شبکه یک روشنش کردم. هنوز تصویر نیومده بود که به خانومم گفتم قول می دم الان داره در مورد اوضاع اقتصادی اروپا صحبت می کنه. چند ثانیه گذشت و تصویر یه سرباز روی صفحه ظاهر شد. خبر در مورد سرباز های فرانسوی حاضر در افغانستان صحبت می کرد و بعد سارکوزی رو نشون داد و گفت که سارکوزی هر گونه عملیات نظامی نیروهای فرانسوی رو توی افغانستان به حالت تعلیق در آورده و ادامه داد که یکی از علت های این تصمیم سارکوزی فشارهای افکار عمومی به خاطر اوضاع نابسامان اقتصادی اون هاست.

این که مدت هاست تو هیچ یک از بخش های خبری تو هیچ یک از شبکه های تلویزیون یه گزارش یا حتی خبر کوتاه با نگاه واقع بینانه به اوضاع اقتصادی کشور خودمون که چندان هم به سامان نیست و اکثر اقشار جامعه تحت تاثیرات منفی اون قرار گرفته ن، نپرداخته، هر چند که اصلا قابل تحمل نیست، ولی باز می شه تحملش کرد، اما این که ماه هاست تو تمام بخش های خبری تو تمام شبکه های تلویزیون اعم از فارسی و انگلیسی و عربی، حتما یه گزارش یا حداقل یه خبر در مورد اضاع بد اقتصادی اروپا وجود داره، دیگه خیلی زور داره و اصلا قابل تحمل نیست.

دیگه آدم می خواد بیاره بالا، بس که هر وقت تلویزیون رو روشن می کنی، همش داره در اون مورد حرف می زنه. واقعا تهوع آور شده. بابا حداقل یه کمی به خودتون استراحت بدید، ما به درک. جالبه مثلا یه ربع اول اخبار داره اوضاع بد اقتصادی اروپا رو بد تر نشون می ده، بعد که تموم می شه یه هو بر می گرده با حالت خیلی ذوق زدگی و خوشحالی می گه: «مرجان های چابهار زنده می مانند.» انگار داره بهترین خبر زندگیش رو می ده. انسان رو احمق فرض کردن.

اون آقای فلاح هم که نشسته اون جا توی لندن و داره دقیقا همون کاری رو می کنه که وقتی بی بی سی یا خبرگزاری های دیگه ی غربی انجامش می دن، به شدت نکوهشش می کنیم. ماشالله هر روز هم دستش پره. کارش اون جا شده پیدا کردن نقاط ضعف و خبرهای بد و نا امید کننده، فقط. چنان هم با آب و تاب می ده این خبر ها رو که آدم رو عجیب ضایع می کنه. آخه برادر من، شما اونجا خبرنگاری یا خبربدنگار؟ خودم تا به حال هزار تا خبر بد و سیاه نما در مورد انگلیس ازت شنیدم، اما یعنی تو این همه مدت یه نکته ی مثبت نبوده اونجا که در راستای اصطلاحا خبرنگار بودنت گزارشش کنی؟