ساعت دو و نیم نصف شبه و من تا به حال توی زندگیم اینقدر بیدار نبودم (نه از لحاظ زمان، بلکه منظورم شدت و کیفیت بیداریه). هیچ وقت اینقدر خستگی م در نرفته بود. هیچ وقت اینقدر احساس پرواز کردن نداشتم. این قدر سرخوشم که با هیچ معیاری نمی شه دوزش رو محاسبه کرد.

خدایا من با چیز کوچیکی که در عرض یک روز، خلق کردم، به این وضع دچار شدم، تو وقتی جهانی رو که نود و سه میلیارد سال نوری قطرشه خلق می کردی، چه حسی داشتی؟ الان که من رو می بینی تو دلت چی می گی بهم؟!