دیگه خداییش خسته شدیم بس که هر وقت یه تیمی نتیجه نگرفت یا باخت، مربی بعد از بازی تمام تقصیرات رو انداخت گردن داورهای بازی. انواع و اقسام اشکالات و احتمالات رو در مورد شخصیت و سابقه و نیت داور مطرح کرد و خودش رو و تیمش رو مبرا کرد از هر گونه اشتباه و کم کاری. یعنی من نمی دونم اگر شخصی به اسم داور تو فوتبال ما وجود نداشت، این ها چه حرفی داشتن برای زدن و چه راهی داشتن برای شونه خالی کردن از زیر مسئولیت شکست ها و افتضاح هایی که به بار میارن.

به نظر من مشکل فعلی مربیان فوتبال ما یه چیزه. الان میگم چی:
طبق معمول همه جای دنیا، هشتاد نود درصد، خود تیم فوتبال و مربیش و تاکتیک هاشون در نتیجه ی یه بازی تاثیر گذاره و ده بیست درصد باقی مونده هم مربوط می شه به داور و اشتباهاتش. طبیعیه که وقتی یک مربی نتونه از اون هشتاد نود درصد که مسئولیتش بر گردن خودش هست به خوبی استفاده کنه و نتیجه ی بازی رو اون طور که باب میلش هست رقم بزنه، اون ده بیست درصد مربوط به داور، می شه همه ی عوامل موثر در نتیجه ی بازی. در حالی که حتی اگر فرض کنیم که اشتباهات داور رخ بده توی یه بازی، اگر یک تیمی بتونه از سهم خودش یعنی اون هشتاد نود در صد استفاده کنه، می تونه عامل داوری رو تحت تاثیر قرار بده و خودش تعیین کننده ی نتیجه باشه.

متاسفانه این روز ها حالا یا مربی ها کیفیت کارشون پایینه و یا بازیکن ها، میان و با اشتباهات و سهل انگاری های خودشون نتیجه ی بازی رو می سپرن به داور بازی، بعد می شینن همون کاری رو می کنن که همیشه دارن می کنن و اون اول گفتم.

اصلا این لیگ فوتبال ما با این حساب، رو حساب اظهار نظر های مربی ها، لیگ داوریه. بله! لیگی که داورها توی اون تعیین کننده هستن و برد و باخت ها رو رقم می زنن. چرا؟ چون تیم ، بازیکنان و مربیان، قادر نیستن توی زمین کاری بکنن. نود دقیقه توی زمین بر فرض می دون و دو تا موقعیت به دست میارن، یکیش گل نمی شه، یکیش رو هم داور نمی بینه. اینه که کل برنامه ی نود هم شده اظهار نظر مربی ها و بازی کنان و مسئولین باشگاه ها در مورد داوری. همه واسه ما شدن کارشناس داوری.